dinsdag 22 maart 2016

De waanzin van de religie (of is het ook nog iets anders…)



22 maart 2016, een dag die begon als ontelbaar andere dagen en die plots een horror dag wordt voor tientallen mensen, hele families, Brussel, België, Europa en de hele “beschaving”.

De waanzin van enkele religieuze gekken verandert het aanzien van onze leefwereld. Zowel op de luchthaven van Zaventem als in de spelonken van de metro zaaien ze angst en terreur. Ze doden 31 mensen en vernietigen een veelvoud eenvoudige gelukkige levens. Mensen die niemand kwaad willen doen worden als gespuis vernietigd.

Alles in het teken van een zogezegde barmhartige god. Ondanks de duizenden bewijzen van hoe de mens ontstond en evolueerde zonder inmenging van een buiten- of bovenaards wezen.

Natuurlijk is dat niet de drijfveer van de beulen, hun intentie is eigen macht te bewijzen tegenover de medemens. Gehersenspoeld door de moderne Dracula’s van de zwarte magie, kaliefen en andere geesteszieken. In de naam van god zaaien ze verderf en haat in simpele geesten die niet sterk genoeg zijn om zelf een leven op te bouwen. Ze maken ze tot moordende robots van hun waangedachten.

We mogen hier nooit aan toegeven, hoe we dat kwaad kunnen aan banden leggen is niet eenvoudig maar we zijn het elkaar verschuldigd. De rede moet het halen op de waanzin.

zaterdag 12 maart 2016

Kader abdolah leest voor uit eigen werk:



We spreken af om vóór het avondeten naar het VRT nieuws te kijken op BVN. Net voor het nieuws is er een Nederlands programma: “Een Vandaag”. Het hele programma was gewijd aan de vluchtelingencrisis. De journaliste zegt dat het laatste woord voor de Iraanse in het Nederlands schrijvende dichter en schrijver Kader Abdolah is.

Ik ben gepakt door dit gedicht, zo erg dat ik er emotioneel van wordt. Dat wil ik zo veel mogelijk doorgeven; daarom de link:

Klik hier

Kader Abdolah: Vluchteling

 

 

 

 

 

vrijdag 11 maart 2016

Hilde is 45 jaar jong!

Vandaag vieren we de verjaardag van onze dochter Hilde. Ze is 45 jaar geworden…
het voelt toch wel raar aan, een dochter van 45 hebben, het lijkt als de dag van gisteren dat ik 45 was, wat wordt een mens snel oud… 

Niet dat ik terug zou willen, dat ik weer 45 zou willen zijn. Daarvoor heb ik het nu te goed, zeker hier in Andaloesië. We plukken de dag zoals hij komt en we genieten van elk moment. Dat ik straks 70 wordt stoort geen moment, ik ben nu al ouder geworden dan al mijn broers. Guido werd slechts 64 jaar, Jos werd er slechts 61.

Met plezier toosten Christientje en ik op de gezondheid van onze dochter. Dat we dat nog vele jaren mogen doen! Ook mijn zus Mia verjaart vandaag; dus ook op haar gezondheid toosten we!

dinsdag 1 maart 2016

Caminito Del Rey, deel II



Magda, de vriendin en oud collega van Christientje is bij ons op bezoek. Van 28 februari tot 4 maart is ze even over en weer gevlogen. Elke dag wordt er een wandeling gemaakt en vandaag is het naar de Caminito del Rey.


De weken vóór de komst van Magda had Christine elke dag de website van de Caminito afgezocht in de hoop van nog een vrije plaats te vinden. Uiteindelijk had ze beet en konden we 2 plaatsjes verzilveren om het wandelpad tussen 2 ravijnen nog eens te doen.
Omdat we maar 2 plaatsen te pakken hadden gekregen ben ik met hen meegegaan tot aan de ingang, dan terug gekeerd en met de camper naar de uitgang van de Caminito del Rey gereden om ze daar weer op te pikken.
 

Gelukkig wist Magda niet erg veel af van het wandelpad en zijn gevaren. Achteraf zei ze dat ze wat hoogtevrees heeft en moest ze op voorhand geweten hadden hoe het pad juist was had ze misschien wel bedankt voor de tocht. Nu was ze erg blij dat ze het gezien had en fier dat ze het gedurfd had. Op de terugreis naar Rincón de la Victoria reden we nog langs Alora, waar Christientje de liefde voor Andaloesië had weten ontstaan.


Alora is een typisch zuid Spaans stadje, met smalle straatjes waar we met de camper amper door konden, smal en met korte bochten. Snel hebben we via een omweg de stad verlaten richting Málaga.

zondag 14 februari 2016

maandag 8 februari 2016

Sabadell of Deutsche Bank?



Vandaag hebben we een afspraak met Enrique Garrido, een medewerker van de Deutsche bank (DB) in Torre del Mar. We hebben een afspraak om de voorwaarden te kennen bij Deutsche Bank. Van bij de aankoop van de woning in Rincón de la Victoria had de advocaat die het koopproces voor ons begeleide een rekening geopend bij Bank Sabadell. Maar daar moeten we maandelijks commissie betalen om haast niets te doen. Enkel de SEPA betalingen gebeuren via deze rekening omdat dat moet in Spanje. Die commissie was er teveel aan voor mij dus gingen we op zoek naar een alternatief.

Blijkbaar was er bij Deutsche Bank een mogelijkheid een gratis rekening te krijgen mits enkele voorwaarden: er moest ten minste 600€ per maand gestort worden op de rekening en er moesten minstens 2 SEPA betalingen via de rekening gebeuren. Beiden zijn geen probleem voor ons dus hebben we meteen een rekening geopend. Binnen afzienbare tijd kunnen we de Sabadell rekening sluiten. Als alle SEPA (Direct Debit) rekeningen via Deutsche Bank verlopen.

Ze moeten het maar weten bij Sabadell. Toen we hen aanschreven met de vraag naar een gratis rekening kregen we een epistel toegestuurd met wat de bank allemaal doet voor deze commissie. Ik was haast verwonderd dat ze voor zo weinig geld zoveel voor ons deden ;-)

woensdag 3 februari 2016

Benagalbón


Benagalbón, een deelgemeente van Rincon de la Victoria is wat verder landinwaarts gelegen. In het weekend van 29 januari tot 2 februari vierde men er de “Feria de Benagalbón” het zijn de “Fiestas de nuestra señora de la Candelaria” zonder het op te zoeken zou ik zeggen de lichtfeesten van bij ons…

Onze camper vrienden, Jeannine en Ludo van Baal afkomstig overwinteren ook in zuid Spanje en ze hadden van het toeristisch bureau van Rincon de la Victoria een boekje van de feesten meegebracht. Behalve veel, zeer veel reclame, het deed me onwillekeurig denken aan de lentefeesten in Gent waar ook dergelijke boekjes met activiteitengids gemaakt werden. Je vond het gidsgedeelte haast niet tussen al de reclameboodschappen.

Van zodra Christientje het boekje in handen had was mijn lot bezegeld, we zouden naar de “Feria” gaan. Het weer zat mee dus er was geen ontkomen aan. Ja, ik ben niet zo’n feestganger maar in een relatie moet iedereen aan de bak komen. Wij dus weg met de scooter. Langs kronkelende wegen de bergen in op weg naar de andere kant van Rincon de la Victoria.

Het centrum was verkeersvrij gemaakt en er stonden allerlei foortoestanden op het centrale plein. Botsauto’s naast hengelkraam, naast wafelkot; de gekende reeksen. Wandelend door de smalle straatjes liepen we richting tuincentrum “Viveros Francisco Serrano”. Om 16 uur zou daar een wedstrijd met paarden gehouden worden. Rond 15u50 kwamen we daar aan: niets of niemand te zien. Ja zei Christientje, weer de Spaanse stijl: niets op tijd en nooit correct. In de brochure stond letterlijk:

16:00h Carrera de cintas Caballo en el rio junto a Viveros Francisco Serrano con premio para los participantes wat zoveel betekent als: wedstrijd met paarden in de rivier in de buurt van tuincentrum Francisco Serrano met een prijs voor de deelnemers.

Daar er niets te zien was liepen we maar weer omhoog, het dorp in. Op verschillende plaatsen waren grote faience tegels in de muur gemetseld met uitleg over het verleden en de gewoontes van Benagalbón. Verder flanerend door de straatjes zagen we rond 17 uur toch enkele mensen opnieuw naar de rivierbedding lopen. Wij hen achterna; uiteindelijk waren er zo’n 6 à 7 ruiters met paarden verschenen, maar er gebeurde nog steeds niets. Christientje had wat last van al dat wandelen en dus spraken we af dat zij ter plekke zou blijven wachten en dat ik met de scooter naar haar zou komen om haar op te halen. Terug omhoog door het dorp naar de scooter. Toen al zag ik dat het een helse zoektocht zou worden om door het dorp naar de rivier te rijden, bijna alle straatjes waren afgezet in het centrum.

Verschillende wegen geprobeerd en steeds liep de weg dood of was deze afgezet voor de feestelijkheden, geen doorkomen aan! Gelukkig kenden we het centrum alsof we er wonen; door het vele wandelen kende ik alle hoekjes van Benagalbón. Zo vond ik, stapvoets rijdend toch een wegje naar mijn geliefde. Rond 17:45 kwam ik er aan, toen was de wedstrijd in volle gang, mannen op paarden reden onder een touw door en gooiden iets erover. Het deelnemersveld was zeer uiteenlopend, van een jonge snaak zo’n 5 jaar oud op een mooie hengst tot een bejaarde man op en muilezel; zo’n verscheiden deelnemersveld. Allemaal lokale ruiters, niets internationaal…

Ook ik was moe geworden van al dat lopen en staan en dus zijn we maar terug huiswaarts gereden, nagenietend van een mooie uitstap.