vrijdag 4 november 2016

over Rincon, Tenerife en Australië

 Dit zijn we niet gewoon hier in Rincón de la Victoria, zowel gisteren als vandaag geen zon…
De temperaturen zij  wel ok, 24°C is niet om over te klagen als je op het nieuws vanmorgen hoorde dat het in Brugge een schamele 9°C is maar we zijn zo verslaafd geworden aan die zonneschijn dat NO doorschuiven, we hebben het hier al gehad.
Toch is dat niet waar we vooral mee bezig zijn, we zitten vooral in met de toestand van onze oudste zus, ze heeft problemen met haar bloeddruk, hij schiet soms omhoog tot boven de 20  cmHg, zeker geen goede toestand. Vandaag zag ze de cardioloog, hopelijk heeft hij een remedie…

Bij de familie van Christine gaat het er anders aan toe, onze broer en Schoonzus, Mark & Arlette zijn op reis naar Australië. Ze gaan hun zoon bezoeken die daar woont en werkt samen met zijn Braziliaanse vriend maar ze hebben ook een Camper gehuurd om Australië door te reizen. Mark is een echte natuurliefhebber en reptielenkenner en zal dus daar zeker zijn hartje kunnen ophalen. We zijn nieuwsgierig naar hun belevenissen!

donderdag 3 november 2016

Terug naar de zon!

We zijn reeds sinds zaterdag 29 oktober terug in Rincón de la Victoria. Vertrokken op woensdag in Brugge deden we er weer drie dagen over om de zowat 2500 km af te leggen.
In de wetenschap dat er controles zouden zijn aan de Belgisch-Franse grens zowel op de E40 richting Calais en de E17 richting Lille en in de wetenschap dat de politie nog steeds bezig is met de ontruiming van het vluchtelingenkamp de “Jungle” bedacht ik de grens over te steken tussen de 2 autowegen, via Poperinge naar Cassel en Saint-Omer. De steek ook waar tante Anna in het klooster gestoken was: Hardinghen. Geen politieman gezien! We hadden dus goed gegokt om via een plaatselijke route de grens over te steken. Hoogst waarschijnlijk doen de terroristen dat ook zo, nadenken waar de pakkans het kleinst is. een bewijs temeer dat die controles en andere acties meer dienen om de mensen te laten zien: ”we zijn streng en ermee bezig” eerder dan we gaan die gastjes pakken…
Via Abbeville en Rouen rijden we zuidwaarts ten westen van Parijs, zo hebben we geen last van Parijs en profiteren toch van de autosnelweg zonder “péage”. We rijden toch vrij traag dus is het gebruik van autosnelwegen met tol een overbodige luxe. We zijn gelijk huisjes slakken, we hebben onze woonst mee dus haasten hoeft niet. We hebben de zuid tocht nu reeds verschillende malen ondernomen en weten nu zeker dat de weg naar Spanje via Evreux, Dreux, Chartres, Tours, Poitiers, Angoulême, Bordeaux en Mont de Marsan bij Pau loopt. Daar gaan we de haast onbekende "tunnel De Monfort" door om via Jaca op de autoweg naar Zaragoza te komen. Onze oude GPS, een Garmin had ons in de steek gelaten dus waren we nu aangewezen op een app-exemplaar voor de smartphone aangewezen. We hebben er twee, we gebruikten “Here”. Eens in Zaragoza stuurt de gps ons naar Valencia, een richting die we nog nooit voorgesteld kregen. Na enige twijfel volgden we toch de gps, in Frankrijk had hij ons zeer goed geholpen en geen steken laten vallen, op hoop van goede afloop. Bij controle welke weg hij zou volgen was dat via Valencia, Murcia en Almeria…
Iets voor Valencia laat de gps ons op een splitsing de richting van Madrid nemen de richting die we vroeger vanaf Zaragoza reeds namen, zou de gps zo fout kunnen zijn? Neen, onderweg moeten we de richting Cordoba nemen en verder nog Granada, nu zijn we weer op bekend terrein en bollen via Motril naar ons winterstekje.
Bij het rijden heb ik weinig last van mijn versleten linkerheup, de camper zit goddelijk om lange reizen te maken. Bij het uitstappen is het wel wat anders als een honderdjarige loop ik zo kramiekelijk als wat, niet om aan te zien.

Nu is de trailer reeds uitgeladen en komt alles zo stilaan op zijn effen, we doen het rustig aan, wat ons vooral deugd doet is de temperatuur. Bij ons vertrek in Brugge was de temperatuur gezakt tot onder de 10°C hier is ze boven de 20° met zon, soms wat te warm zelfs, we moeten nog acclimatiseren… we nemen de tijd!

vrijdag 21 oktober 2016

voor Hermano!



Mijn schoonbroer Herman geeft me een opmerking omdat ik reeds geruime tijd niets meer schreef in deze blog.
Tot meerdere eer en glorie van mijn tofste schoonbroer doe ik het nu direct.
Sinds 22 maart is er wel een en ander gebeurd maar ik neem niet steeds de tijd om een artikeltje in m’n blog te schrijven.
Zo heb ik op 22 juni een knieprothese aangemeten gekregen voor mijn rechterknie. De artrose had zijn werk gedaan. In het verleden had ik al 2 kijkoperaties achter de rug om losse stukken meniscus weg te nemen en de flarden die nog vast hingen weg te knippen, nu zou dat niet meer helpen omdat het kraakbeen volledig weg was. Een knieprothese  is in dat geval de enige mogelijke oplossing.
De revalidatie is prima verlopen. Mede dankzij het bezoek dat ik kreeg vloog de tijd voorbij, na 10 dagen mocht ik al naar huis.
Waarschijnlijk door mijn knie te sparen kreeg ik last aan mijn linkerheup. Kine noch rust deden de pijn verzachten. In samenspraak met mijn huisdokter heb ik een infiltratie gekregen in mijn heupgewricht met een cortisonen preparaat: Diprophos. Na een week was de pijn een pak beter maar tot nu toe ben ik helemaal nog niet pijnloos in de linkerheup, ik kan er dus van uitgaan dat komende zomer, als we terug zijn van Spanje ik voor een heupprothese sta. Hopelijk gaat dat even vlot als de knie ingreep.
Door allerlei omstandigheden wordt het vertrek naar Spanje nog maar eens uitgesteld, Christientje denkt dat we best eind komende week vertrekken, eind oktober zijn we dus pas schampavie naar Rincón de la Victoria.

dinsdag 22 maart 2016

De waanzin van de religie (of is het ook nog iets anders…)



22 maart 2016, een dag die begon als ontelbaar andere dagen en die plots een horror dag wordt voor tientallen mensen, hele families, Brussel, België, Europa en de hele “beschaving”.

De waanzin van enkele religieuze gekken verandert het aanzien van onze leefwereld. Zowel op de luchthaven van Zaventem als in de spelonken van de metro zaaien ze angst en terreur. Ze doden 31 mensen en vernietigen een veelvoud eenvoudige gelukkige levens. Mensen die niemand kwaad willen doen worden als gespuis vernietigd.

Alles in het teken van een zogezegde barmhartige god. Ondanks de duizenden bewijzen van hoe de mens ontstond en evolueerde zonder inmenging van een buiten- of bovenaards wezen.

Natuurlijk is dat niet de drijfveer van de beulen, hun intentie is eigen macht te bewijzen tegenover de medemens. Gehersenspoeld door de moderne Dracula’s van de zwarte magie, kaliefen en andere geesteszieken. In de naam van god zaaien ze verderf en haat in simpele geesten die niet sterk genoeg zijn om zelf een leven op te bouwen. Ze maken ze tot moordende robots van hun waangedachten.

We mogen hier nooit aan toegeven, hoe we dat kwaad kunnen aan banden leggen is niet eenvoudig maar we zijn het elkaar verschuldigd. De rede moet het halen op de waanzin.

zaterdag 12 maart 2016

Kader abdolah leest voor uit eigen werk:



We spreken af om vóór het avondeten naar het VRT nieuws te kijken op BVN. Net voor het nieuws is er een Nederlands programma: “Een Vandaag”. Het hele programma was gewijd aan de vluchtelingencrisis. De journaliste zegt dat het laatste woord voor de Iraanse in het Nederlands schrijvende dichter en schrijver Kader Abdolah is.

Ik ben gepakt door dit gedicht, zo erg dat ik er emotioneel van wordt. Dat wil ik zo veel mogelijk doorgeven; daarom de link:

Klik hier

Kader Abdolah: Vluchteling

 

 

 

 

 

vrijdag 11 maart 2016

Hilde is 45 jaar jong!

Vandaag vieren we de verjaardag van onze dochter Hilde. Ze is 45 jaar geworden…
het voelt toch wel raar aan, een dochter van 45 hebben, het lijkt als de dag van gisteren dat ik 45 was, wat wordt een mens snel oud… 

Niet dat ik terug zou willen, dat ik weer 45 zou willen zijn. Daarvoor heb ik het nu te goed, zeker hier in Andaloesië. We plukken de dag zoals hij komt en we genieten van elk moment. Dat ik straks 70 wordt stoort geen moment, ik ben nu al ouder geworden dan al mijn broers. Guido werd slechts 64 jaar, Jos werd er slechts 61.

Met plezier toosten Christientje en ik op de gezondheid van onze dochter. Dat we dat nog vele jaren mogen doen! Ook mijn zus Mia verjaart vandaag; dus ook op haar gezondheid toosten we!

dinsdag 1 maart 2016

Caminito Del Rey, deel II



Magda, de vriendin en oud collega van Christientje is bij ons op bezoek. Van 28 februari tot 4 maart is ze even over en weer gevlogen. Elke dag wordt er een wandeling gemaakt en vandaag is het naar de Caminito del Rey.


De weken vóór de komst van Magda had Christine elke dag de website van de Caminito afgezocht in de hoop van nog een vrije plaats te vinden. Uiteindelijk had ze beet en konden we 2 plaatsjes verzilveren om het wandelpad tussen 2 ravijnen nog eens te doen.
Omdat we maar 2 plaatsen te pakken hadden gekregen ben ik met hen meegegaan tot aan de ingang, dan terug gekeerd en met de camper naar de uitgang van de Caminito del Rey gereden om ze daar weer op te pikken.
 

Gelukkig wist Magda niet erg veel af van het wandelpad en zijn gevaren. Achteraf zei ze dat ze wat hoogtevrees heeft en moest ze op voorhand geweten hadden hoe het pad juist was had ze misschien wel bedankt voor de tocht. Nu was ze erg blij dat ze het gezien had en fier dat ze het gedurfd had. Op de terugreis naar Rincón de la Victoria reden we nog langs Alora, waar Christientje de liefde voor Andaloesië had weten ontstaan.


Alora is een typisch zuid Spaans stadje, met smalle straatjes waar we met de camper amper door konden, smal en met korte bochten. Snel hebben we via een omweg de stad verlaten richting Málaga.

zondag 14 februari 2016

maandag 8 februari 2016

Sabadell of Deutsche Bank?



Vandaag hebben we een afspraak met Enrique Garrido, een medewerker van de Deutsche bank (DB) in Torre del Mar. We hebben een afspraak om de voorwaarden te kennen bij Deutsche Bank. Van bij de aankoop van de woning in Rincón de la Victoria had de advocaat die het koopproces voor ons begeleide een rekening geopend bij Bank Sabadell. Maar daar moeten we maandelijks commissie betalen om haast niets te doen. Enkel de SEPA betalingen gebeuren via deze rekening omdat dat moet in Spanje. Die commissie was er teveel aan voor mij dus gingen we op zoek naar een alternatief.

Blijkbaar was er bij Deutsche Bank een mogelijkheid een gratis rekening te krijgen mits enkele voorwaarden: er moest ten minste 600€ per maand gestort worden op de rekening en er moesten minstens 2 SEPA betalingen via de rekening gebeuren. Beiden zijn geen probleem voor ons dus hebben we meteen een rekening geopend. Binnen afzienbare tijd kunnen we de Sabadell rekening sluiten. Als alle SEPA (Direct Debit) rekeningen via Deutsche Bank verlopen.

Ze moeten het maar weten bij Sabadell. Toen we hen aanschreven met de vraag naar een gratis rekening kregen we een epistel toegestuurd met wat de bank allemaal doet voor deze commissie. Ik was haast verwonderd dat ze voor zo weinig geld zoveel voor ons deden ;-)