dinsdag 14 februari 2017

Een luchtje!

Het is niet altijd zalig weer in Rincón de la Victoria, soms kan het er te fris zijn om het in huis “gezellig” te hebben. daarom is er in onze slaapkamer en living een airco geplaatst die kan koelen én verwarmen. Zo kan het toestel zowel in de zomer als in de winter het gezellig maken.
In de keuken was er nog geen airco geïnstalleerd en dat wilden we nu ook aanpakken. De keuken is de koelste plaats van ons huis, hij is noordoost gericht en krijgt dus erg weinig zon binnen. Ook op de patio voor de woning is de zon tegen de middag al een stuk weg en kan daar dan ook geen straalwarmte van komen. Een airco is een soort warmtepomp en heeft dus een zeer groot rendement. We zouden ook een elektrisch vuurtje kunnen plaatsen maar dan zou het rendement vele malen kleiner zijn. We zijn dus beslist : Er komt een airco!
Daar ik nog steeds weinig of geen Spaans spreek verkies ik iemand die Engels spreekt. Een advertentie in een Engelstalig lokaal blad, de “Euro weekly News” zou ons helpen.
We vonden een advertentie van Chris Ceran van Econocool met telefoonnummer en emailadres. Na enkel mails over en weer vond Chris het beter om even langs te komen om een correcte offerte te kunnen maken. Ondanks het feit dat ik hem een route beschrijving stuurde om onze woning te vinden belde hij ons op met de melding dat hij onze woning niet vond… ik stond al enige tijd op de uitkijk en zag iemand in de straat rondlopen met een map onder de arm. Ik trok zijn aandacht en ja hoor het was Chris Ceran. Na alles besproken te hebben kregen we een eerlijke prijs, we waren akkoord dat hij de installatie zou doen en we spraken af om op donderdag 9 februari te beginnen.
Nog maar plots was hij vertrokken als we ons realiseerden dat 9-2-2017 geen goed moment was : Christientje kwam dan net terug van een weekje Vlaanderen en ik moest ze afhalen aan het vliegveld Malaga. Een mailtje naar Chris en de afspraak werd vervroegd naar maandag 6 februari. Perfect want dan was Christientje niet thuis en zou ze dus geen last hebben van het vuil en de ongemakken van de werken. Tegen dat ze terugkwam zou alles geklonken zijn. Prima de Luxe.
Op zondag 5 februari maak ik dus de hele keuken en een stuk van de berging leeg om de werken te vergemakkelijken. Buiten- en binnen-unit zouden via het vals plafond van de keuken verbonden worden en ook het condens water moest afgevoerd worden naar de bijkeuken. Heel wat boor- en afbraakwerk om de installatie mooi te houden was nodig. De keuken stond klaar om de installatie vlot te laten verlopen.
Chris zou tegen 9:30 ter plekke zijn dus stond ik om 7 uur op om rustig te kunnen ontbijten, op te ruimen en me klaar te maken vóór Chris hier toekwam.
9:15 ik sta te wachten in de keuken, elke auto die voorbijkwam bekeek ik om te zien of het Chris niet was…
12:41 nog steeds geen Chris te zien, ook geen mail, WhatsApp of telefoontje gekregen. Dus maar een Whatsappeke gestuurd met de vraag waar hij bleef.  
13:44 een uur na mijn vraag kreeg ik volgend antwoord:”Hi I am so sorry I stupidly put it in my diary for next Monday not for today, I am so sorry”.
Dit vond ik niet kunnen, dus enigszins kwaad schreef ik:” I don't know if we are going through with you for the air-conditioning installation. If we can't trust on you for an installation, what will it be if there is a problem with the installation. I will discuss it with Christine on Thursday and let you know”.
Onmiddellijk kreeg ik nu antwoord:” So sorry again it was a stupid mistake”.
Dan maar alles weer op zijn plaatst gezet en de keuken weer leefbaar maken, er zit niets anders op.
9 februari, Christientje zie ik terug bij de luchthaven, ze is moe van een week van hier naar daar te crossen dus ik laat het wachten tot vrijdag om te overleggen wat we doen met Chris…
Iedereen kan zich eens vergissen dus beslissen we hem een tweede kans te geven. Omdat het toch in zijn agenda stond voor 13 februari schrijf ik hem volgend whatsappeke: ”Hello Chris, after consultation with Christine we will continue with you for the air-conditioning installation. Can you confirm that you can install the airco on next Monday 13 February?”
Onmiddellijk krijg ik antwoord:” Yes we will be there at 9.15”.I k reageer: “Ok, till then”.
Zondag 12 februari, maak ik samen met Christientje opnieuw de keuken vrij voor de installatie op 13 februari…
Maandag 13 februari : vroeg op, eten en de keuken vrij gemaakt tegen 9:15. Het is weer wachten. Christientje gaat naar het centrum om er een krantje te halen, ik wacht geduldig…
dinsdag 14 februari 2017, gisteren is Chris niet langsgekomen, hij heeft zelfs geen mail, sms  of whatsappeke gestuurd. Zou dat dan echt zo gaan in Spanje? Beloven en niet nakomen? We dachten dat we goed zaten want Chris is een Brit maar blijkbaar kun je ook niet steeds op Britten rekenen zo blijkt nu toch.

Een advertentie in een blaadje blijkt dus opnieuw gevaarlijk, veel beloven weinig doen, gelukkig hadden we geen voorschot gegeven. Dat heb ik me al enige tijd geleden voorgenomen : ik betaal geen voorschot op uit te voeren werken. Eerst moeten de werken uitgevoerd zijn en dan pas betalen, boter bij de vis!

maandag 2 januari 2017

De geur van Andalusië

Gisteren sloten we het terras af met het schaarhekken rond 22 uur. Opnieuw werden we bedwelmd door de zacht zoete geur van de sinaasappelbloesems of zijn het jasmijnbloesems hier in de omgeving? We zijn er nog steeds niet uit welke van de 2 we hier zo regelmatig ruiken. Het is zo'n aangename en bedwelmende geur dat je blijft buiten staan om te genieten van de parfums.
Telkens als ik de geuren waarneem,  meestal 's avonds als de temperatuur daalt en de luchtvochtigheid stijgt, denk ik aan het boek van Patrick Süskind: Parfum.
Niet dat ik een groot lezer ben maar dat boek heeft me zo aangegrepen dat ik het tot mijn beste boek aller tijden heb gebombardeerd.

vrijdag 30 december 2016

70 jaar!

Donderdag 29 december 2016, vandaag word ik 70 jaar! De voorbije dagen spookt het regelmatig door mijn hoofd, ik word binnenkort 70. Dat voelt toch wel speciaal aan. Als zestiger heb je al wat ervaring maar echt oud ben je toch nog niet. Anders is het met een zeventiger, daaraan mankeert er toch regelmatig het een of het ander aan, hé; dat zijn toch echt oude mensen…
Woensdagavond, we gaan vrij laat slapen, Christientje vertelt dat ze voor mijn verjaardag een cadeautje heeft. Nieuwsgierig vraag ik om het cadeautje te krijgen. Het is al over middernacht dus is het eigenlijk al mijn verjaardag. Ze houdt de boot af, neen, morgen zal je het pas krijgen. Nieuwsgierig maar geduldig val ik in slaap, morgen zullen we wel zien.
Donderdagochtend. Direct na het opstaan zegt Christientje dat ze wil douchen. Dat vind ik bizar want ze heeft pas gisteren gedoucht en ze doucht maar om de twee-drie-dagen. Maar goed geen probleem mijn verwondering is van korte duur.
Vandaag zou Peter Witte en Alham, Peters vriendin langs komen. Ze wonen bij het meer van Viñuela, een mooie omgeving zowat 50 km van Rincón de la Victoria. Ze moesten bij ons in de buurt zijn en zouden eens binnenspringen rond de middag. Ik zag er al naar uit, Peter is een toffe “Pee” waar we graag mee omgaan. Dat zou leuk worden.
Het is 11:30 en plots zegt Christine dat we moeten voortmaken, tegen 12 uur zou Peter er zijn en moesten we klaar staan, “gewassen en gestreken”. Ik klaag tegen Christientje: maar dat hebben ze toch niet geschreven.  Ze zouden ’s middags komen, dat is niet tegen twaalven. Was ze me vergeten te zeggen dat ze zo vroeg hier zouden zijn?
Klokslag 12 uur staan Peter en Alham voor de deur. Ik ga opendoen en zie dat ze een geschenkje mee hebben, een fles wijn en bonbons voor de gastvrouw. Verrast zei ik hoe wisten jullie dat ik verjaar vandaag? Dat is toch nog nooit ter sprake gekomen. Verder besteed ik er geen aandacht meer aan, we gaan op ons zonnige terras zitten en geven onze gasten iets te drinken en een snackje. We praten over het een en het ander en plots wordt er gebeld aan de deur. Ik ga kijken en wie staat daar? Peer Van Agt, ook een vriend die hier in Rincon woont maar ook een verblijfje heeft in Nerja, zo’n 30 km verder naar het Oosten, ook aan de Middellandse Zee. Aangenaam verrast zeg ik hem, leuk dat je hier bent, we hadden je niet verwacht maar je bent erg welkom, je kan niet geloven wie hier nog zit! Hij heeft ook een flesje wijn mee, mooi ingepakt in “gerecycleerd” inpakpapier, net iets te klein maar toch feestelijk, typisch Peer. Ook dat vond ik bizar, hoe wist hij dat het mijn verjaardag was en waarom had hij niet eerst verwittigd dat hij zou langskomen? Dat doet hij anders nooit… Nog steeds had ik niet door dat alles opgezet spel was door Christientje, haar verrassingsgeschenk voor mijn verjaardag. Toen kwam het uit, ze had gereserveerd in een restaurantje langs de promenade van Rincón de la Victoria.
Daar ik nog steeds last heb van mijn ontstoken heup gaan we met de auto naar het restaurant waar we een fantastische namiddag beleven met een erg lekker maal. Hier komen we zeker nog terug; zo smaakte het eten ons.

Voldaan keerden we daarna terug naar ons huisje, Christientje had me een onvergetelijke verjaardag gegeven, dank u wel liefste Meid, een dikke merci voor deze verrassing.

vrijdag 23 december 2016

de kortste dag van het jaar!

Van zodra we in Rincón de la Victoria zijn volgen we de efemeriden. Dat deden we vorig jaar ook en toen stelden we iets specifiek vast:
We wisten dat de korstte dag van het jaar op 21 december valt maar hoe verloopt dat? Om dat te weten schreven we dus elke dag de zonsopgang en de zonsondergang op en maken dan wat berekeningen om de lengte van de dag en nog enkele andere tijden te bepalen. Zo zagen we dat de zonsopgang elke dag later is tot 8 januari. De vroegste zonsondergang daarentegen is al op 7 december. Tot 21 december is de verlating van de ochtend groter dan de verlating ‘s avonds en worden de dagen nog korter. Vanaf 21 december verlaten de avonden meer dan de verlating ’s ochtends en is het resultaat een langere dag. 

chocozoenen

Wekelijks krijg ik een mail van Aldi met de aanbiedingen van de week. Meestal doorblader ik dan de folder om te zien of er interessante offertes zijn. Zo ook vandaag, bij het doorbladeren kwam er plots een glimlach op mijn gelaat: de chocozoenen stonden in aanbieding. Hoe tijden toch veranderen, vroeger noemden we deze lekkernij gewoon negertetten nu is het chocozoenen.
De tijd dat we bij het naar de school rijden 2 sigaretten voor 1 frank konden kopen in een winkeltje onderweg, meestal Tigra of Laurens, Darcy of Zemir is voorbij, definitief. Toen kochten we gewoon negertetten zonder schaamte. Nu voelen we ons als betrapt bij het masturberen, nog maar bij de gedachte aan negers. De betogingen en protesten in Nederland zijn pas weer voorbij bij de discussie over zwarte piet. Nu moet het kleurpiet, schoorsteenpiet of alternatieve piet zijn. Ondanks het feit dat de piet meer geliefd is dan de sint toch zijn de discussies niet meer weg te branden…
Een goede evolutie? De toekomst zal het uitwijzen.